oraz jej niezwykle oddaną posługę na rzecz potrzebujących i chorych.

Sesja, którą animowała s. M. Oktawia Górka, składała się z części wykładowej oraz części świadectw.

Ks. inf. dr Adam Kokoszka w wykładzie „Fascynacja to za małe słowo” podkreślił, że mało który święty został obdarzony tyloma darami równocześnie. Wskazał tu m.in. słowa wewnętrzne, przewidywanie przyszłości, spotkania z duszami czyścowymi, ataki szatańskie. Ksiądz Infułat wyraził swoją szczerą fascynację życiem i duchowością s. Otylii, którą mógł poznać w lektury książek: „Nadzwyczajna w zwyczajności” oraz „Dialog miłości” (obie autorstwa s. M. Gertrudy Stefanii Jaworskiej).

Jak zauważył Ksiądz Infułat, s. Otylia po raz pierwszy zaczęła spisywać swoje wewnętrzne przeżycia w tym samym roku, kiedy św. Faustyna Kowalska rozpoczęła spisywanie „Dzienniczka”. Kiedy s. Otylia obawiając się pokus szatana, miała opory w pisaniu, usłyszała w sercu słowa: „Mam duszę, którą kocham i jej się oddaje jak tobie, ona się nie lęka, zaufała Mi”. Po latach s. Otylia domyśliła się, że tą dusza była św. Faustyna.    

 

S. M. Stefania Jaworska CSSJ w swojej wypowiedzi „Warto s. Otylię poznać i zaprzyjaźnić się” opowiedziała o kolejnych etapach swojej znajomości z s. Otylią. To z inicjatywy s. Stefanii, wówczas Matki generalnej Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa, s. Otylia na nowo podjęła (po kilkudziesięciu latach) spisywanie swoich przeżyć wewnętrznych. Dzięki temu istnieją rękopisy s. Otylii.

S. Stefania podzieliła się też swoimi ostatnimi spotkaniami z s. Otylią, która do końca była całkowicie świadoma i wszystko zawierzała Dobremu Bogu. 

 

Po przerwie obiadowej wykład wygłosił ks. prof. dr hab. Janusz Królikowski: „Kult Serca Bożego w życiu s. Otylii. Ofiara i wynagrodzenie - zapomniane wartości”. Ks. Profesor zwrócił m.in. uwagę na zjednoczenie serca z Sercem Jezusa oraz na oddanie woli - Woli najwyższego, o czym pisze s. Otylia.

           

Ostatnia część spotkania składała się ze świadectw o s. Otylii. S. M. Karmela Pasieczna podzieliła się świadectwem osobistego podążania śladami s. Otylii, przy poszukiwaniu osób znających osobiście Malutką Siostrę. Były też osobiste świadectwa świadków życia Siostry, którzy – pomimo wieku i różnych przeciwności - przybyli specjalnie na to wydarzenie z Ostrowca Świętokrzyskiego i Zakliczyna. W ich wypowiedziach padły słowa: druga Matka Teresa, Anioł Dobroci, chodząca dobroć, „nigdy nie odmówiła pomocy” i wiele innych. 

 

Na koniec jedna z Sióstr (w imieniu s. Otylii) przekazała każdemu z uczestników świecę – symbol światła, jaki s. Otylia niosła ludziom (na świecy przedstawiony Anioł Dobroci).    

 

W spotkaniu wzięli udział m.in. licznie zgromadzeni Kapłani, mieszkańcy Milówki i Grabna (miejscowości związanych z jej dzieciństwem), Zakliczyna i Ostrowca Świętokrzyskiego (miejsca posługi s. Otylii), Siostry Józefitki oraz zaprzyjaźnione z nimi Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi z Ostrowca Świętokrzyskiego.

 

 

Siostra Otylia – Zofia Sacha urodziła się 27 października 1911 r. w Milówce (niedaleko Brzeska). Wychowana została w głębokiej wierze. Już w młodości doświadczyła cierpienia – śmierci ojca i brata. Od najmłodszych lat pragnęła służyć Bogu. W wieku 16 lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa we Lwowie, gdzie otrzymała imię zakonne s. M. Otylia.

Pomimo zmagania z własną chorobą – gruźlicą płuc – z oddaniem posługiwała jako pielęgniarka tym, którzy cierpieli i potrzebowali jej modlitwy, pomocy, dobrego słowa, uśmiechu. Była wsparciem dla ludzi bez względu na ich wiek, przekonania i wiarę lub jej brak. Rozpoznawała w nich oblicze Chrystusa.

Wiernie trwała w swoim powołaniu w każdym czasie i miejscu, dokąd została posłana przez swych przełożonych zakonnych. Pracowała m.in: we Lwowie, Czortkowie, Sokalu, Przemyślu, Zamościu, Zakliczynie, Ostrowcu Świętokrzyskim, Krakowie. Ostatnie lata życia spędziła w Domu Generalnym w Tarnowie, gdzie zmarła 28 listopada 1995 r.

Pozostawiła po sobie przykład, cichej i ofiarnej służby bliźnim, trwania na modlitwie, w obecności Boga. Żyła tajemnicą Najświętszego Serca Pana Jezusa, który mocno przemawiał do jej duszy. 

 /s. K. P./